ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ

"Τον κόσμο έτσι όπως τον καταντήσατε σας τον χαρίζω....αλλά συμμέτοχό σας δε θα με κάνετε."

by ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ on Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010 στις 11:33 π.μ.
  
         «Δε θέλω να αλλάξω τον κόσμο» της φώναξα εκνευρισμένος. «Τον κόσμο έτσι όπως τον καταντήσατε σας τον χαρίζω. Δικά σας, όλα δικά σας, τα θέλετε. Να δω τι θα έχετε να πείτε την ώρα της μεγάλης κρίσεως που έρχεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, που όλοι την βλέπετε, που όλοι την ακούτε, που όλοι την αφουγκράζεστε. Τότε που το πανέμορφο σπίτι που σας χάρισαν για να το διαχειριστείτε, θα φλέγεται. Τότε που τα ανίερα βήματά σας θα ανήκουν στο παρελθόν και οι μάσκες θα πέσουν. Οι καλοθρεμμένες, επιφανείς, ένδοξες, ευγενικές, ροδοκόκκινες σάρκες σας θα έχουν σαπίσει και μια αποπνικτική αιχμηρή μυρωδιά, μια μαύρη σκόνη, ένας πόνος, ένας θρήνος, ένας απόλυτος θάνατος θα είναι το πεπρωμένο σας. Ανέραστοι, να δω πού θα κρύψετε το δραστήριο πέος σας που πηδάει και μετά κατουράει αδάκρυτα τα μνήματα και τα μνημεία της παραπαίουσας γης;  Άθλιοι κομπογιαννίτες, καλλιεργητές της συμφοράς, του πόνου και του θανάτου, να ακούσω τους φανφαρονικούς κομπασμούς σας όταν οι σαλπιγκτές της Ιεριχούς δε θα έχουν αφήσει ούτε ένα κολυμπηθρόξυλο όρθιο εκτός από μαύρα φέρετρα, χασματικά βάθη, δυσοίωνα σκοτάδια κι άστρα και ήλιους και κομήτες γεμάτους πύον, αρρώστιες, δάκρυα και έργα και γέλια μόνον τρελών και δολοφόνων. Ηλίθιοι και μικρότατοι ασπάλακες, τυφλά μορμολύκεια, γκρεμίζετε κάθε μέρα κι έναν πυλώνα από αυτούς που σας στέλνουν το φως της ζωής, κόβετε τους κορμούς που σας γεφυρώνουν με τους ανασασμούς της ελπίδας, δηλητηριάζετε το χώμα, το νερό, τον αέρα του αύριο. Διατυμπανίζετε τη δήθεν νοητική σας ιδιαιτερότητα, προσπαθώντας να υποτάξετε τους φυσικούς νόμους και τα όντα του πλανήτη χωρίς να τα έχετε βρει ακόμη με τον εαυτό σας. Το καταραμένο εγώ σας κτηνώδικα παρασύρεται από εδώ κι από εκεί ξεμασκαλίζοντας, ξεκρεμώντας, ξεβιδώνοντας το πλατό όπου παίζουν το παιχνίδι της ζωής οι τέσσερις άνεμοι, του βορά, του νότου, της δύσης και της ανατολής. Ξεκουμπιστείτε λοιπόν στην κόλαση της τρέλας των οριζόντων, εκεί που το ένα δεν είναι μόνον ένα αλλά πολλά. Εκεί όπου ο άνθρωπος δεν είναι ο μοναχικός ταξιδιώτης αλλά ο κατάδικος της σάρκας του. Το μυαλό σας δε θα παράγει πλέον ιδέες αλλά θα είναι νοθευμένο, έρμαιο της παραισθητικής, οινοπνευματόδικης και συφιλιδικής πραγματικότητας που επιζητάτε. Πάμε λοιπόν, παραπαίουσες παραπλέουσες και παραπετούσες οπτασίες στον παράδεισο της λεγεώνας των αχάριστων κοπριτών. Καμαρώστε το σαρκίο σας καβάλα στον βλοσυρό πάσσαλο του καλαμιού που χαράζει την έρημο της απληστίας σας. Καλπάστε κρατώντας το μαστίγιο της εξουσίας του όχλου ξεβράκωτες πόρνες και φυλακισμένες κροτίδες. Άντε να ξανακρεμάσουμε τον Σταυρωμένο. Κι άλλο κώνειο, ματωμένοι ιστοί και σάπια κόκαλα στο Σωκράτη. Γαμήστε χολιγουντιανοί νταβατζήδες τον Μέγα Αλέξανδρο μερικές χιλιετηρίδες μετά αφού δε σας βρήκε τότε που έπρεπε –τότε που έκοβε το γόρδιο δεσμό με την ανθρώπινη υπόσταση- ώστε να σας αποδείξει τον ανδρισμό του. Γεμίστε τις θάλασσες, τα βουνά και τις ερήμους με ραδιενεργά απόβλητα. Γεμίστε με σπυριά τις σάρκες, στους ανώνυμους ήρωες που καταπάτησαν το εγώ τους αδιαμαρτύρητα και πάτησαν ευλαβικά τον τόπο ετούτο φωνάζοντας στον δημιουργό τους όλο χαρά κι ευτυχία ένα δειλινό πάνω σε μια βάρκα στο Αιγαίο Πέλαγος: ‘Σ’ ευχαριστώ θεέ μου για όση ευτυχία μου χάρισες σ’ αυτόν τον παράδεισο που μ' έφερες να κατοικήσω’. Τεμαχισμένοι σε εκατοντάδες μικρές και μεγάλες αδικίες ήσασταν και είσαστε. Κοράκια με γαμψά νύχια, παρασυρθήκατε από τις μύγες και τα σκουλήκια που λαίμαργα ακολουθήσατε, κλαψουρίστε τώρα με κροκοδείλια δάκρυα στην απομόνωση των ιδεών σας. Φυλακισμένοι σε ένα συγκεκριμένο χρόνο και τόπο είσαστε. Τα αυτοκίνητα, τα τρένα, τα πλοία, τα αεροπλάνα, τα διαστημόπλοια, δεν μπορούν να σας μετακινήσουν ούτε ένα χιλιοστό έξω από το ανεξέλεγκτο και εχθρικό σας εγώ. Σας υπέταξε με τη μεγαλύτερη μαγκιά σ’ αυτόν τον κόσμο ένα και μόνο κίβδηλο νόμισμα και σας κλείδωσε στο νομισματοκοπείο και στο χρηματιστήριό του. Χα, χα, χα. Αποτυχημένοι πήλινοι κουμπαράδες,  κοπρίτες, λαμόγια και θεομπαίχτες, σας κολακεύει να πιστεύετε ότι κατάγεστε από έναν αθώο πίθηκο που ήρθε από το τίποτα και το  πουθενά. Χα, χα, χα. Μοιάζετε με αυτόν που έχασε το νήμα του Μινωικού λαβύρινθου, παγιδεύτηκε και αφού ξεκοκάλισε τις σαρανταποδαρούσες, τα σκαθάρια και τους βατράχους, αποφάσισε να συντηρηθεί για λίγο τρώγοντας τις σάρκες του. Χα, χα, χα. Φάτε τες παλιομαλάκες αλλά συμμέτοχό σας δε θα με κάνετε…»

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις